Séminaire Polonais de Paris

 

  RYS HISTORYCZNY
 

Historia Polskiego Seminarium w Paryżu sięga ostatniej wojny. W 1945 roku grupa polskich kleryków opuściła obóz w Dachau. Za sprawą p. Edmunda Michelet sprowadzono ich do Francji. Chcieli oni kontynuować drogę ku kapłaństwu. Za zgodą ówczesnego arcybiskupa Paryża, kard. Emmanuela SUHARD, w porozumieniu z kard. Augustem Hlondem, ówczesnym Prymasem Polski, postanowiono założyć Seminarium prowizoryczne. Założono je w grudniu 1945 roku; jego rektorem został ks. Antoni Banaszak. Siedzibą Polskiego Seminarium stał się budynek przy ulicy des Irlandais 5, należący Episkopatu Irlandii.

Formalny akt dzierżawy budynku podpisał z Episkopatem Irlandii ks. A. Banaszak z upoważnienia kard. Augusta Hlonda, Prymasa Polski, w dniu 15 grudnia 1947 roku. Dom był wprawdzie duży, ale znajdował się w niezbyt dobrym stanie technicznym. Seminarium nie posiadało środków finansowych. Niezwykle cenną okazała się pomoc z USA udzielona na prośbę kard. Adama Sapiehy przez Polską Ligę Katolicką w Ameryce. Dzięki temu można było kontynuować rozpoczętą działalność. W późniejszym okresie Seminarium było wspierane przejściowo przez Kirche in Not, Renovabis, Fundację im. Kard. Józefa Glempa, także przez inne stowarzyszenia oraz osoby prywatne.

Ci, którzy bezpośrednio po wojnie zostali przygotowani do kapłaństwa, w większości powrócili do Polski, by tam podjąć pracę duszpasterską.

W roku 1953, obok Wyższego Seminarium Duchownego, które cieszyło się znaczną liczbą seminarzystów, otworzono tzw. niższe seminarium, czyli liceum dla polskich chłopców z emigracji.

Po pewnym czasie liczba seminarzystów zaczęła się zmniejszać. Pojawiły się wówczas propozycje, by Seminarium zamknąć. Ponieważ był budynek i wytworzyła się już swego rodzaju tradycja, Prymas Polski, kard. Józef Glemp, zdecydował, że ma ono kontynuować swą działalność, lecz na nieco innych zasadach. Postanowiono przysyłać kleryków z Polski, a także księży dla odbywania studiów w uczelniach Paryża, głównie w Instytucie Katolickim. Było to możliwe, ponieważ po ciężkich czasach stalinowskich nastąpiło złagodzenie formalności w związku z wyjazdem za granicę. Już wcześniej rząd francuski przyznał studentom Seminarium stalą liczbę stypendiów naukowych. To spowodowało, że Seminarium obok swojej zasadniczej funkcji, zaczęło powoli przemieniać się w kolegium dla księży. Przybywali tu liczni kapłani na studia, na staż akademicki, na naukę języka francuskiego. Między innymi w Polskim Seminarium w Paryżu mieszkał późniejszy Papież Jan Paweł II, jako ksiądz student, jako biskup, jako kardynał. Podobnie kard. Józef Glemp, Prymas Polski, kard. Franciszek Macharski, kilku innych kapłanów, którzy potem zostali biskupami. Seminarium od początku swego istnienia udzielało gościny polskim misjonarzom udającym się przez Paryż do Afryki czy wracającym na urlop do Kraju, a także świeckim profesorom, szczególnie z uczelni katolickich.

W latach 80-tych powstał projekt przeniesienia się do innego pomieszczenia. Znaleziono dom niedaleko od centrum (10 minut metrem), w Issy-les-Moulineaux. Należał on do francuskich sióstr Notre-Dame de Sion. W dniu 23 września 1996 roku kard. Józef Glemp, Prymas Polski, podpisał notarialny akt zakupu. Od tego czasu dom jest własnością Konferencji Episkopatu Polski. Po spełnieniu określonych formalności prawnych umieszczono tam Seminarium, ale należało dokonać gruntownego remontu domu, który miał ponad 100 lat.

Instytucja, która obecnie mieści się w domu przy ulicy Jules Guesde 11 w Issy-les-Moulineaux pełni przede wszystkim funkcję kolegium dla księży, podobnie jak dwa polskie domy w Rzymie, ale ze względów administracyjnych oraz z uwagi na 50-letnią tradycję zachowano tradycyjną nazwę: Seminarium Polskie w Paryżu.

W budynku, w którym mieściło się Polskie Seminarium w latach 1945-1996 obecnie znajduje się Centre Culturel Irlandais.

 
POWRÓT